In de week #168
Over wat ik schrijf, zeg, zie, lees, luister, denk en tegenkom
Op de foto zie je links actrice Nienke Plas met haar medespeelsters en in rode broek regisseuse Paloma Aguilera Valdebenito bij de wereldpremière van Treat Her Like a Lady. Dat is een vrolijke, anarchistische familiefilm over een bijstandsmoeder en haar gezinnetje die ernstig in de problemen raken. Ze worden geconfronteerd met strafmaatregel op strafmaatregel, hun huis uitgezet en meer onvoorstelbare ellende maar de moeder, een rol waar Nienke Plas in schittert, slaat zich overal doorheen. De regisseuse vertelde na afloop dat ze ervaringsdeskundige is op dit gebied en graag de kracht wilde laten zien van mensen uit volkswijken, in plaats van hen als slachtoffer neer te zetten. Dat doet ze ze sprankelend.
Het is ook een film waar ik eerlijk gezegd in de bioscoop, louter op basis van mijn eigen vooroordelen, vermoedelijk niet snel heengegaan zou zijn. En dat is het mooie van het filmfestival, dat je verrast wordt door films die je anders nooit zou - kunnen of willen - zien. Treat Her Like a Lady draait vanaf mei in de bioscoop.
Het festival werd donderdag daarentegen geopend met de meest vreselijke film die ik in jaren heb gezien. Een urenlange kwelling waar je totaal niks wijzer van werd, zo voelde het. En ik bleek niet de enige. Ik trof na afloop werkelijk niemand die een andere mening was toegedaan. De altijd moedige Tara Lewis schreef op Joop een vernietigend stuk over de aftrap van het zo geliefde festival.
Ik herkende Tara’s scherpe kritiek wel enigszins. Op het openingsfeest had ik met oude bekenden herinneringen opgehaald en geconstateerd dat het festival wat gezapig is geworden. Voorheen was er altijd rumoer. Premier Lubbers die traditioneel het festival bezocht om nader kennis te maken met Chinese actrices, bijvoorbeeld. Beveiligers die buitenlandse geheim agenten de zaal uitzetten omdat ze een crew intimideerden. De strijd tegen censuur leverde sowieso regelmatig een rel op. Dat lijkt allemaal nooit meer te gebeuren.
Be careful what you wish for.
Prompt ontving ik dit weekend een officiële mail van het IFFR waarin op hoge toon werd gesommeerd dat het kritische artikel van Tara per direct van Joop moest worden verwijderd, onder meer omdat het ‘haatdragend’ zou zijn.
Ik was werkelijk met stomheid geslagen. Argumenten werden niet of nauwelijks gegeven. Ik antwoordde netjes dat van verwijdering natuurlijk geen sprake kon zijn maar ook dat ik verontrust was door het verzoek. Zo ken ik het festival, dat altijd voorop stond in de strijd tegen censuur, helemaal niet. Ik kan er eerlijk gezegd nog steeds niet over uit.
Tara blijkt nog meer gelijk te hebben dan ik vermoedde. En dat is heel wat erger dan een suffe openingsfilm.
Deze vreemdeling is geen onbekende
Hoe beter het boek, hoe slechter de verfilming, luidt een ongeschreven wet, die ik zelf bedacht heb. Voor de klassieker De Vreemdeling van Nobelprijswinnaar Albert Camus, blijkt dat nu niet op te gaan, zo ontdekte ik op het IFFR waar de verfilming in première ging. Meesterverteller François Ozon heeft een prachtige film afgeleverd waar je, net als bij het boek, lang over kunt napraten. Die levert natuurlijk ook wat controverse op want hoe bijvoorbeeld om te gaan met het racisme uit het in 1943 geschreven boek?
Lees: De onverfilmbare bestseller is nu eindelijk te zien
Herkenbare angst, maar dan erger
Woensdag bezocht ik de eerste try out van de voorstelling Wat Als… waarin Nasrdin Dchar het publiek deelgenoot maakt van zijn interne worstelingen. Het is een knappe voorstelling waarin tal van vormen gemengd worden, van klassiek drama tot stand up comedy. Nasrdin is een geëngageerd acteur die het wereldnieuws niet koud laat en die ook nog eens geteisterd wordt door tal van fobieën. Je krijgt het allemaal te zien. Toch verliet ik niet alleen verpletterd maar ook met een goed gevoel de zaal. De voorstelling trekt nu door heel Nederland en raakt in hoog tempo uitverkocht.
Lees: Nasrdin Dchar over waar we allemaal bang voor zijn
Komende week
Veel films, waaronder The Arab, het verhaal van het naamloze slachtoffer uit de roman De Vreemdeling. Verder onder meer de Dries van Agt-lezing, de opening van de designbeurs Object, de opening van het nieuwe Fotomuseum en de opening van Restruimte, de nieuwe galerie van kunstgrootheid Wim van Krimpen.
Sociale Media
Dank je wel
Heel fijn dat je In de Week ontvangt en leest. Met een simpele like maak je me nog blijer. Reacties zijn ook welkom, via onderstaande knop of privé met reply.
Ken je iemand die In de Week eigenlijk ook moet ontvangen? Stuur deze mail dan svp door. Nog geen abonnee? Schrijf je dan nu meteen in. Iedere zondagavond compleet gratis in je mailbox.