In de week #169

Over wat ik schrijf, zeg, zie, lees, luister, denk en tegenkom

Rotterdam is een nieuw museum rijker. Ja, natuurlijk het Nederlands Fotomuseum bestond al langer maar dat vond ik eerlijk gezegd altijd maar een kille, zielloze bedoening. En dat zeg ik als groot fotografieliefhebber. Nu is het museum verhuisd naar Santos, een uit 1903 stammend pakhuis aan de overkant van de Rijnhaven en het voelt als een heel nieuw instituut.

Zaterdag, op de eerste dag, nam ik een kijkje en was blij verrast. Het is een ruimte die geschiedenis ademt maar toch nieuw voelt en waar op een aantrekkelijke manier schitterende tentoonstellingen zijn te bekijken. Neem er wel de tijd voor want er is veel te zien. Zoals een grote tentoonstelling over Rotterdam die de zachte rauwheid van de stad in al z’n glorie belicht. Van historische beelden - ik kijk altijd of mijn moeder er toevallig op staat - tot een geweldige video van Stacii Samidin. Alleen al zijn 5 minuten durende Rotterdam Landscape maken het een bezoek waard.

Het was natuurlijk stervensdruk op de eerste dag. Van de bezoekers hoorde ik alleen maar enthousiaste reacties op één dingetje na. “Wel een beetje veel Ajax”, mopperde een hoogblonde mevrouw bij het bekijken van de Eregalerij. “Ja, maar het is ook een Nederlands Fotomuseum”, reageerde haar vriendin. “O ja.”

Hieronder een korte videoimpressie die ik maakte.

Weg van hier

Ik las in één adem De Vlucht uit, een roman van het schrijversduo Elvis Peeters die op de longlist voor de Libris Literatuurprijs staat. Een activiste probeert zich te verlossen van de wereldproblemen door te verhuizen naar het platteland van Normandië. Herkenbare gevoelens verpakt in een meeslepend verhaal dat met een fijnzinnige pen is opgetekend.

Lees: Ontsnappen aan het wereldleed

De andere kant is niet altijd de beste

Op het IFFR zag ik de Algerijnse film The Arab. De titel slaat op de benaming van het slachtoffer uit de wereldberoemde roman De Vreemdeling van Nobelprijswinnaar Albert Camus. De Algerijnse man die vermoord wordt door een Franse koloniaal heeft daarin namelijk geen naam. De film werd aangekondigd als zijn verhaal maar dat pakte anders uit.

Lees: Vermorzelde vrijheid

De drie mooiste die ik zag

Ik zag 10 films tijdens het IFFR. Veel daarvan zullen de Nederlandse bioscopen niet halen en soms is dat ook terecht. Voor deze drie titels geldt dat niet.

Amrum is de mooiste film die ik zag, gemaakt door de Duitse regisseur Fatih Akin die ooit doorbrak met Gegen die Wand. De film is vernoemd naar het Waddeneiland waar het verhaal zich afspeelt. April 1945, de nazi’s zijn de oorlog aan het verliezen. Voor de 12-jarige Nanning, opgegroeid in een Hitler-vererend gezin, is dat onvoorstelbaar. Een ontroerend verhaal, prachtig verfilmd met een extra hoofdrol voor de dreigende Noordzeeluchten. En helaas ook een pre-actueel verhaal. Want dat de fascisten van nu uiteindelijk ook weer zullen verliezen mag dan duidelijk zijn, de vraag is wel hoe lang dat nog gaat duren en met hoeveel verwoesting dit keer. In de bioscoop bedacht ik dat een keer op vakantie wil naar de Duitse Wadden.

Even actueel helaas is Palestine 36, een onder moeilijke omstandigheden in Palestina gemaakte film die het verhaal vertelt van de eerste grote opstand van Palestijnen in 1936 tegen de kolonisering van hun land. Historische zwartwit beelden worden knap tot leven gewekt. Jammergenoeg geldt dat minder voor het scenario dat zo eendimensionaal is dat het soms meer voelt als propaganda dan een drama. Voeg daarbij dat het verteld wordt met de blik en opvattingen van nu waardoor ik soms meer ging twijfelen aan het waarheidsgehalte dan terecht is. Dat is jammer want de film toont ook onmiskenbaar wat voor immens onrecht de Palestijnen wordt aangedaan door de Europeanen. Laat je ook daarom vooral niet weerhouden te gaan kijken.

The Kidnapping of a President is een Finse comedy over een gebeurtenis die echt heeft plaatsgevonden. Begin jaren dertig ontvoerden Finse fascisten de eerste democratisch gekozen president. Van fascisten is bekend dat het meestal niet de meest snuggere types zijn en dat wordt in de film zonder omwinden goed duidelijk gemaakt. Lachen om fascisten, nu het nog kan.

Nog meer fotografie

Bovenstaand portret van de legendarische dichter Jules Deelder is gemaakt door Vincent Mentzel. Het deed me denken aan de beroemde zwartwit foto van een sensuele vrouw met een hoed, die lang zeer populair was als poster en ansichtkaart maar die ik zo snel niet terug kon vinden op het web. Bovenstaande foto is te bewonderen in de nieuwe galerie Restruimte die dit weekend geopend werd in het centrum van Rotterdam. De galerie is opgezet door Wim van Krimpen, onder andere oprichter van de KunstRAI en ooit de eerste directeur van de Kunsthal.

En nog meer

Als je van fotografie houdt: in Weisbard, de galerie van Hugo Borst in het iconische Little C, is het werk van Leo van Velzen te zien. Hij maakte vooral naam als theaterfotograaf maar deed veel meer. Zoals hierboven het portret van een nog jonge Pim Fortuyn in een Dallas-pak.

Komende week

De Kerdijklezing door Dilan Yesilgöz, For Those Who Couldn’t Be Here en Parkbaden.

Social Media

Dank

Heel fijn dat je In de Week ontvangt en leest. Met een simpele like maak je me nog blijer. Reacties zijn zeer welkom, via onderstaande knop of privé met reply.

Ken je iemand die In de Week eigenlijk ook moet ontvangen? Stuur deze mail dan svp door. Nog geen abonnee? Schrijf je dan nu meteen in. Iedere zondagavond compleet gratis in je mailbox.