In de week #174

Over wat ik schrijf, zeg, zie, lees, luister, denk en tegenkom

Brussel zoemt rond. Ik hoor steeds vaker mensen zeggen dat ze dol op die stad zijn. De goedkope treintarieven helpen ook. Sommigen gaan er zelfs studeren of werken omdat de huizen er nog betaalbaar zijn. En het culturele leven er rijk is.

Donderdagavond ging ik er heen en wurmde me in het centrum door het deftige operapubliek om even verderop bij De Buren een debat bij te wonen over meningsvorming. Cultuurfilosoof Simon Truwant schreef daarover het boek De waarheid heeft vier gezichten. Hoe we het publiek debat kunnen redden. Truwant weet waarom meningen zo hard kunnen botsen en wat je daar aan kunt doen. Hij ging onder leiding van Buitenhof-presentator Maaike Schoon in gesprek met filosoof Daan Roovers en Liesbeth van Impe, scheidend hoofdredacteur van Het Nieuwsblad.

Het was een interessante gedachtenwisseling. Er wordt nogal eens badinerend over meningen gedaan, alsof ze de waardeloze neefjes van de feiten zijn, maar dat is onterecht, zo werd duidelijk. Meningen zijn de mest voor een bloeiende democratie. We kunnen niet zonder. Er valt ook veel van te vinden. Zoals hoe vorm je goed je mening? Wat maakt een mening waardevol? En heikel punt: moet iedere mening wel gehoord worden?

Jammer dat je het gemist hebt natuurlijk maar… geen nood! Woensdag 13 mei mag ik in het Rotterdamse Arminius een debatavond leiden over precies hetzelfde onderwerp, met wederom Daan Roovers en Simon Truwant, maar ook met AD-hoofdredacteur Rennie Rijpma en Wilma Haan, adjunct-hoofdredacteur van de NOS. Meer info hier. Want als jullie niet naar Brussel gaan, breng ik Brussel wel naar hier.

Zo zout heb je het nog nooit…

Op weg naar Brussel luisterde ik naar de podcast The Real Salt Path. Je hebt waarschijnlijk wel meegekregen dat er nogal wat te doen is over de internationale bestseller Het Zoutpad, over een berooid stel waarvan de man terminaal is, die in Engeland het meer dan 1000 km lange South West Coast Path lopen. Het wordt een volgens eigen zeggen ‘spirituele reis’ die ook nog eens wonder boven wonder de man geneest. Ik heb het boek niet gelezen, wel de film gezien en die vond ik zo waardeloos dat ik er niks over geschreven heb.

Onderzoeksjournaliste Chloe Hadjimatheou kreeg de tip dat de twee schrijvers logen over het noodlot dat hen getroffen heeft en waardoor ze dakloos werden en op pad gingen. Ze waren niet failliet gegaan als gevolg van een verkeerde investering, ze hadden anderen opgelicht. Hadjimatheou publiceerde daar afgelopen zomer een verhaal over in The Observer. Vervolgens kreeg ze meer tips en ging ze op onderzoek uit. Het Zoutpad wordt verkocht als een waargebeurd verhaal, non-fictie. Maar hadden de twee het pad wel gelopen? En klopte het wat ze schreven over hun avonturen? Nog erger: zijn ze wel wie ze voorgeven te zijn?

The Real Salt Path is als podcast bijna net zo spannend als Op zoek naar Marlotte Langzaam maar zeker ontrafelt Hadjimatheou het echte verhaal en het is iedere keer erger dan je denkt of kunt voorstellen. De auteurs zijn regelrechte oplichters en fantasten. Daar kun je je schouders over ophalen - “het is maar een boek” - maar Hadjimatheou, die gezien haar vasthoudendheid in een vorig leven vast een terriër was, laat zien dat dat te makkelijk gedacht is. De hoofdpersoon beweert bijvoorbeeld aan een zeldzame ziekte te lijden en daarvan te genezen. Dat is medisch onmogelijk en pure wreedheid ten opzichte van de echte patiënten, zo wordt duidelijk.

Toen ik de podcast ‘uit’ had, vroeg ik me af waarom het boek - en de vervolgboeken - niet uit de handel genomen wordt. Nou ja, je kunt wel bedenken waarom dat niet gaat gebeuren. De twee zijn inmiddels multimiljonair.

Luister: The Real Salt Path

Een echte man

Het Vlees is de knappe roman van de Hongaars-Britse auteur David Szalay over het gevoelsleven van mannen, of liever gezegd het gebrek daaraan. Het verhaal gaat over het leven van een jongen uit Hongarije die in de oorlog in Irak belandt en vervolgens naar Londen migreert, waar zijn toekomst een onvoorstelbare wending neemt. Dat klinkt allemaal heftig, en dat is het ook, maar de hoofdpersoon ondergaat het vrijwel zonder enige emotie. Dat geldt ook voor de seks waar het verhaal in gedrenkt is. Als lezer kun je alleen maar vermoeden wat er schuilt achter de betonnen muur die hij om zijn gevoel heeft opgetrokken. Of wat?

Het boek kreeg de Booker Prize 2025 en terecht, ik kon het amper neerleggen.

Lees: Het betonnen gevoelsleven van mannen

Zo erg is het

Ook al zo geweldig is de film Dossier 137 die nu in de bioscopen draait. Een rechercheur van de Franse rijksrecherche doet onderzoek naar de zware mishandeling van een demonstrant door de politie. Het verhaal is fictie maar wel gebaseerd op echte gebeurtenissen. Hoofdrolspeelster Léa Drucker kreeg voor haar vertolking de César voor beste actrice.

Lees: De werkelijkheid als thriller

Stemming maken

Woensdag mogen we weer naar de stembus. In Rotterdam doen maar weinig mensen dat. Ik schreef vanmiddag een opinie over een van de oorzaken - je raadt het nooit, big tech - en wat daar aan te doen valt.

Lees: Jutta Leerdam, Harry Mens en het einde van de democratie

Grazie

Ik vind het echt heel fijn dat je In de Week leest. En ik zeg het eerlijk: met een like maak je me nog blijer. Reacties zijn ook zeer welkom, via onderstaande knop of privé met reply.

Ken je iemand die In de Week eigenlijk ook moet ontvangen? Stuur deze mail dan svp door. Nog geen abonnee? Schrijf je dan nu meteen in. Iedere zondagavond compleet gratis in je mailbox.