In de Week #176

Over wat ik schrijf, zeg, zie, lees, luister, denk en tegenkom

Vrijdag nam een vriendin me mee naar Hoofddorp om daar de theatervoorstelling Gedeelde Grond te zien. Die gaat over een stel, gespeeld door Mouna Laroussi en Walid Benmbarek, op vakantie in Marokko. De man heeft er bij wijze van verrassing spontaan een villa gekocht die zij een paar dagen eerder haar ‘droomhuis’ had genoemd. Zoals wel vaker bij de communicatie tussen mannen en vrouwen dacht hij dat ze daarmee duidelijk een intentie kenbaar maakte. Terwijl het voor haar gewoon een terloopse verzuchting was, zonder verdere betekenis.

Het stuk gaat er over wat ze nu moeten doen. Naar Marokko emigreren met het gezin, zoals hij wil, of in Nederland blijven en daar verder werken aan hun toekomst, zoals zij wil.

Het was een mooie voorstelling maar er zat naar mijn mening wel veel herkenning maar voor mij ook te weinig nieuws in. Alle argumenten over en weer kende ik wel. Pas de volgende dag kwam ik er achter dat ik het belangrijkste over het hoofd had gezien. En ik schrok me een hoedje. Daarover schreef ik vanmiddag een opiniestuk.

Lees: De Haagse kanarie is gevlogen

Heerlijk vrezen

We leven in sombere tijden en daar kun je een geweldige comedy over maken, bewijst de Canadese regisseuse Anne Émond. In Peak Everything, die nu in de bioscoop draait maar ook online te zien is, weet ze alle angsten en twijfels tot een hilarisch, intelligent verhaal te verknopen dat veel verder reikt dan de vrees voor het ergste. Ik liep de bioscoop uit en vroeg me prompt af wat ik ga doen met de rest van mijn leven. En dat was geen sombere gedachte.

Lees: Het einde van de wereld als kans

Kunst om te huilen

Dit weekend bezocht ik Art Rotterdam, de kunstbeurs die hard op weg is een van de belangrijkste van Europa te worden, zo die dat al niet is. In Ahoy kreeg je de afgelopen dagen weer een geweldig en enorm overzicht van hedendaagse kunst en aanstormende talenten.

Opvallend was dat er weinig politieke kunst te zien was. Wellicht kruipen de kunstenaars, net als de rest van de mensheid, in hun schulp omdat de werkelijkheid alle verbinding tart. Er waren wel sterke uitzonderingen. Zoals de performance van Maja Simišić, van een jonge vrouw die huilt over de migranten die buitengesloten worden. Ik maakte onderstaand clipje van mijn bezoek.

Nog even Parijs

Vorige week beloofde ik, vanuit de TGV naar Rotterdam, deze week nog wat meer over mijn bezoek aan Parijs te vertellen. Dat heb ik gedaan, met ook clipjes en een serie foto’s. En tips. Ik heb nu alweer zin om terug te gaan.

Lees: Laat me je nog eens over Parijs vertellen

Komende week

Zaterdag: politicoloog Catherine de Vries over De symfonie van onvrede

Social media

Merci

De vorige editie mocht een record van 73 likes ontvangen. Het maakte me als een kind zo blij. Ik weet dat het veel gevraagd maar als je weer zin hebt…

Ken je iemand die In de Week eigenlijk ook moet ontvangen? Stuur deze mail dan svp door. Nog geen abonnee? Schrijf je dan nu meteen in. Iedere zondagavond compleet gratis in je mailbox.