In de Week #182

Over wat ik schrijf, zeg, zie, lees, luister, denk en tegenkom

Zaterdag bezocht ik het Europafestival van PRO om te luisteren naar schrijfster-influencer Nienke ‘s Gravemade en Europees parlementariër Kim van Sparretak. De laatste is ook de drijvende kracht achter onder meer een verbod op uitkleed-apps.

Het gesprek ging over de manosphere, de giftige online wereld waar vrouwenhaat en overdreven mannelijkheid worden gepromoot, gekoppeld aan oerconservatieve denkbeelden. “Ze praten er over vrouwen zoals ze over auto’s praten,” verduidelijkte Nienke. De mannen wisselen bijvoorbeeld tips uit over hoe vrouwen onder controle te houden. De gevaarlijke schadelijkheid van die beweging wordt steeds duidelijker. De influencer zei blij te zijn dat nu ook de NOS signaleert dat de online indoctrinatie tot steeds meer problemen in de offline wereld leidt.

Het publiek wilde natuurlijk weten wat er tegen te doen valt. Kim vertelde dat er gewerkt wordt aan wetgeving om algoritmes, het onzichtbare wapen van indoctrinatie, aan banden te leggen. Nienke riep het publiek op vrouwen die tegen de manosphere strijden te steunen met likes en shares om zo het algoritme te verslaan. En mannen moeten de strijd niet alleen aan vrouwen overlaten, bezwoer ze. “Spreek die lui aan. Verpest de sfeer in zo’n groep, zoals ze dat ook bij ons proberen.”

Kim had nog een andere tip. Ze post nog wel maar gebruikt social media zelf niet meer. “Ik heb nu ineens weer tijd om boeken te lezen en m’n moestuin te onderhouden.”

Woede als signaal

Als je niet meer op social media zit, zie je ook nooit meer iets viral gaan. Zoals dat de afgelopen weken gebeurde met de anderhalf jaar oude clip Dounana, Arabisch voor ‘zonder ons’, van de Syrische artieste SIBA, gemaakt met de eveneens in Berlijn wonende Monkyman.

Het is een enorm krachtig protestlied, de - ondertitelde - woede spat van het scherm. “Woede is een signaal dat er iets mis is,” vertelt ze in een interview. Ze schreef het gedicht naar aanleiding van de genocide in Gaza en hoe die in het Westen genegeerd of zelfs ontkend wordt, zeker in Duitsland waar kritiek op Israël taboe is. De felle aanklacht eindigt met een liefdevol samenzijn.

Betere meningen

Komende woensdag mag ik in Arminius te Rotterdam een avond leiden over verbetering van de opinievorming. De filosofen Daan Rovers en Simon Truwant gaan in gesprek met AD-hoofdredacteur Rennie Rijpma en NOS-adjunct Wilma Haan. En natuurlijk met het publiek. Meer informatie en tickets vind je hier. Er zijn nog kaarten beschikbaar maar aarzel niet want ze gaan hard.

Gevallen held

Uitverkocht is in ieder geval de musical Soldaat van Oranje. Die zag ik - bijna op de valreep - vorige week en verraste me enorm. Een spectaculaire voorstelling die zowel grappig als heftig is. Kort voordat ik erheen ging las ik het ontluisterende boek ‘De Soldaat van Oranje ontmaskerd’. Dat relaas maakte voor mij een actueel gevaar duidelijk. Ik schreef er wat over.

Lees: Soldaat van Oranje met red flags

Theater en liefde

Als je snel bent kun je nog wel de geweldige Opening Night van het Belgische gezelschap De Hoe zien. Na een succestoernee van drie jaar zijn ze toe aan de laatste voorstellingen in Nederland. Het geniale, zeer grappige stuk valt amper te beschrijven. Een groep acteurs speelt een scene na uit de filmklassieker Opening Night (1977) van John Cassavetes. In die scène zou de ware liefde zich vertonen. Die film gaat weer over een theaterstuk. Het resultaat is dan ook een caleidoscopische voorstelling waarbij alles voortdurend naar alles verwijst, herhaald wordt en toch weer steeds anders is en ondertussen het verschil tussen werkelijkheid en theater volledig verdwijnt. Alles is theater, lijkt de boodschap. Dat geldt in ieder geval voor de liefde, want die kan niet zonder theater: van de blikken, het naderen van elkaars lippen tot en met de kattenbelletjes en pleziertjes. Theater maakt alles beter.

De speellijst tot 10-6 vind je hier.

Doodeng

Ik schreef al eerder over de heerlijke tentoonstelling Woody van Amen. The Best of. Afgelopen week ging ik nog een keer kijken en zag toen een amper zichtbaar detail op zijn indrukwekkende The Electric Chair, een protest tegen de doodstraf in de VS. Het was een oude flyer van de FBI voor een abortusarts die voortvluchtig was. Eenmaal weer thuis ging ik op zoek naar het verhaal en deed een ontdekking.

Lees: In de elektrische stoel

Klein museum met grootse kunst

Als je toch in Rotterdam bent kan ik je aanraden naar het Chabot Museum te gaan, een klein museum pal naast Boijmans, gevestigd in een imposante jaren ‘30 villa. Je ziet er sterke werken van Silvia B., Evelyn Taocheng Wang en Anne Wenzel, alledrie genomineerd voor de Hendrik Chabotprijs 2026 voor Rotterdamse kunstenaars. Hier op de foto Zoe’s Break, een stuk van Silvia B., die de prijs uiteindelijk in de wacht sleepte.

Notes

Dank

Fijn dat je In de Week leest. Met een simpele like maak je me nog blijer. Reageren via mail (reply), een comment of DM is ook welkom.

Ken je iemand die In de Week eigenlijk ook moet ontvangen? Stuur deze mail dan svp door. Nog geen abonnee? Schrijf je dan nu meteen in. Iedere zondagavond compleet gratis in je mailbox.